Narmin Huseynzade

Mənim Qeydlərim

Narmin — Wed, 29 Sep 2010 16:25:16 GMT

Unutmağın iki ağır şərti var
İyrənmək və qorxmaq
Anası bibər sürürmüş qələminə
ağzına vurmasın deyə
Bibərli əllərini gözünə vururmuş
Hər dəfəsində…
Gözü göynədikcə, ağzı yandıqca
Unudurmuş qorxusundan qələmin dadını
Siqaretin tünd iyi
iyrəndirmiş
həyatındakıi ilk kişinin
mənasız öpüşündən
xatırlamamaqçün
unutmaqmı lazım
siqaretmi?

Qırmızı ayaqqabımın xatirəsinə....

Narmin — Wed, 08 Sep 2010 18:53:39 GMT

Yadımdadır,balaca idim. Qonaqlarımız gəlmişdi Gürcüstandan. Mənə bəzəkli saat almışdılar. Xasiyyətimdən xəbərsiz olduqları üçün çatan kimi saatı qoluma bağlamışdılar. Mən isə hec vaxt da itirmədən qollarımı dirsəyə qədər suya salmışdım.Quyumuzdakı qurbağanı tutmağa çalışırdım.Saatın qolumda olmasını heç vecimə də almamışdım. Elə ilk gündəcə xarab olmuşdu. Atam açıb günün altına qoydusa da işləmədi, qurumadı... Həmin gün anam, bacımla mənə qırmızı ayaqqabı almışdı. Ayaqqabılarımız demək olar ki, eyni idi. Bircə fərq onda gülün mənimkindən bir dənə çox olması idi. Bu da təbii ki, mənim tərəfimdən normal qarşılanmamışdı. Ölçü fərqləri olduğu üçün dəyişə də bilmirdik.Bir gülün üstündə hamının gününü göy əskiyə bükdüm o gün. Anam səbrinin kluminasiya nöqtəsində durub məni yaxşıca döymüşdü. Ancaq yenə inadımdan dönməmişdim. Atamın təkidi ilə bacımla ayaqqabılarımızı dəyişmişdik. Ayağıma bir ölçü böyük olsa da... Nəhayət, yeyib-içəndən sonra qonaqlarımızı gəzdirmək qərarına gəlmişdik. Rayonumuzda gəzməli yer olmadığı üçün məcburən Kür kənarına getmişdik. Hamı körpünün üstündən sakit axan Kürü seyr edirdi. Döyüldüyümçün qanım bir xeyli qaralmışdı.Ayağımı dəmir tutacaqlardan çıxarıb "qəmli-qəmli” Kürə baxırdım. Və birdən... Çox faciəvi bir hadisə baş verdi.Ayağımı yelləyəndə ayağıma böyük olan qırmızı ayaqqabımın bir tayı çıxıb düşdü suya. Elə qışqırdım, elə ağlamışdım ki... Ayaqqabının o biri tayını ayağımdan çıxarıb qaçmışdım atamın qucağına ki, tez ol, düş Kürə, götür ayaqqabımı. Təbii ki,atam razılaşmamışdı. Hələ sizə bacımın ağlaya-ağlaya məni qucaqlamasından demirəm. Elə hönkürürdü ki, elə bil mən düşmüşdüm suya. Axı itən ikimizin də ayaqqabısısnın bir tayı idi. Həm də mən qırmızı ayaqqabılarımın olmasını çoxdan arzulayırdım... Bir tay ayaqqabımı qucağıma alıb ağlaya-ağlaya dönmüşdüm evimizə. Anam əhvalatı hamıya danışıb gülsə də mənim kədərim boyumdan daha böyük idi. (boyum da çox balacaydı, bir qarışdım, zatən) Həyətimizdəki su kranı bütün gün açıq qoyurdum o gündən. Suyun Kürdən gəldiyini bilirdim. Bir dəfə atamdan " Krantımızı dəyişək, daha böyük boru alaq. Bəlkə ayaqqabım o borudan gəlib düşdü”, -deyə xahiş etmişdim. Atamsa ilk xahişim kimi bunu da önəmsəməmiş, bolluca gülmüşdü. O günlərdə hamının gülüş obyekti mən idim. ...Bu hadisədən bir az keçmişdi. Havalar da soyumuşdu. Anamla atam Kürün daşmasından danışırdılar. Anam onlara diqqətlə qulaq asdığımı görüb gülə-gülə demişdi: "Hamısı sənin ayaqqabına görədi, balaca. Allah bilir, hara gedib ilişib, nəyin qabağını kəsib aləmi su basıb” O daşqında çoxlu evlər,əkin sahələri su altında qalmışdı. Elə günahkar hiss edirdim ki, özümü... O gündən bu yana çox zaman ötüməsinə baxmayaraq, hər dəfə Kür daşanda qəribə hisslər keçirirəm. Gülünün biri qopsa da, qırmızı ayaqqabımın tayını hələ də saxlayıram. O mənim əlimin içi boyda unutmadığım qırmızı xatirəmdi....

Açıq qapı...zibil qutusu

Narmin — Sun, 05 Sep 2010 16:57:15 GMT

.... Evimizlə üzbəüz , Mehrac adlı qoca qarının yaşadığı kiçik bir daxma var. Mehrac nənə o qədər yaşlıdır ki, küçəmizin yanındakı parkda əkilən ən hündür şam ağacının belə əkilməsində iştirak edib. Bütün gününü deyinməklə keçirən qarı həmişə hamıya eyni şeylər haqqında danışır: "8 uşağım var, nəvələrimin, nəticələrimin də ki, sayını,hesabını itirmişəm. Hamısı da yaxşı yerlərdə işləyir.Ancaq biri də mənə baxmır. Yıxılıb ölsəm xəbərləri olmaz. Day yatanda da qapını bağlamıram.Açıq qoyub yatıram ki, ölsəm meyidim iylənməmiş qonum-qonşu xəbər tuta. Vallah, pullarına ehtiyacım yoxdu. Pensiyamla dolana bilirəm. Bircə qapımı açan istəyirəm. Oda ki, hanı...”
İndisə sizə Mehrac nənənin pis bir vərdişi haqqında yazacam. Demək, bu gözünə döndüyüm nənənin zibillik eşmək kimi bir adəti də var. Bir də gördün 2 dənə yarpağı atdı vedrəsinə, aşa-aşa getdi zibilliyin yanına. Guya ki, zibil atır. Boş vedrəsini ordakı zir- zibillə doldurub qayıdır evinə. Kimsə səhvən nəyinisə zibilliyə atsa, heç də narahat olmur. Çünki sonra istədiyi vaxt həmin əşyanı Mehrac nənənin həyətindən tapmaq olar. Çartlamış bankadan tutmuş, cırıq ayaqqabıya qədər. Axır vaxtlar ayaqları çox ağrıdığından gündüz zibillik tərəfə gedə bilmirdi. Sürətlə şütüyən maşınlar buna mane olurdu. Artıq "iş rejimini” dəyişən Mehrac nənə gecə maşınlar seyrələn kimi vedrəsini vururdu qoltuğuna, ya Allah...
Keçək küçəmizin və hekayəmin növbəti qəhrəmanı olan Cəfərə. Cəfərin 45-ə yaxın yaşı vardı. Deyilənə görə, Rusiyada təhsil almışdı. Gözəl əl qabilliyyəti vardı. Sakit təbiətli biri olsa da, uşaqlıqdan yaddaşımda əyyaşlığı ilə qalıb. Yadımdadı, atam evə gələn kimi ilk işi küçənin başındakı borunun üstündə yatıb qalan, içkili Cəfəri kürəyinə alıb xəstə anasına təfil vermək idi. Hər dəfə də ayılandan sonra gələr, ədəb-ərkanla atama təşəkkür edərdi. Gündüzlər boş bekar "tində” oturub içməkçün axşamı gözləyirdi.
Axşamüstü olmasına baxmayaraq, küçə bomboş idi. Nə Mehrac nənə deyinirdi, nə də Cəfər "tində” dayanımışdı. Anam sakitlik olduğunu görüb məni Mehrac nənəgilə göndərdi. Həmişəki kimi qapı açıq idi. Qorxa-qorxa içəri girdim. Ölməmişdi. Köhnə çarpayısında uzanmışdı. Məni görcək dolumsundu. Otur dedisə də, oturmadım. Bir az dayanıb yaxşı olduğundan əmin olandan sonra evə döndüm. Küçənin tinini Cəfərsiz görmək qəribə gəldi mənə. Həyətə keçib anama Mehrac nənənin yaxşı olduğunu dedim. Sonra zarafata salıb üstdən yuxarı qışqırdım: "Gedim Cəfərə də baxıııııım?”.
Gecə düşdü. Atam artıq evdəydi. Cəfərin yoxluğu onu da təəccübləndirmişdi. Mənsə zarafat etməyə davam edirdim. "Ata bu gün də məni al kürəyinə, apar anamın yanına” -deyirdim
Artıq gec idi. Saatın neçə olduğunu dəqiq bilməsəm də, sakitlikdən çox gec olduğunu bilirdim. Yuxum qaçmışdı. Pəncərənin qabağında oturmuşdum, küçəyə baxırdım. Yarım saat olardı ki, Mehrac nənə qapıdan çıxıb işıq gələn tərəfə-zibil qablarının yanına getmişdi. Aha, budu Cəfər də gəldi. Həmişəki kimi sərxoş idi. Fit çalırdı. Divara-daşa dəyə-dəyə özünü sarı qaz boruya çatdırdı. Öz-özümə gülümsəyib yavaşcadan "Gecikmisən atam yatıb, Cəfər dayı” -dedim. Təbii ki, o məni eşitmirdi. Mehrac nənə isə demək olar ki, görünmürdü. Bükülmüş beli onu elə kiçiltmişdi ki,yaşıl təkərli zibil qabının arxasında itib batmışdı. Diqqətlə onlara baxırdım.Qarı deyəsən vedrəsini doldurmuşdu qayıtmağa hazırlaşırdı. Zibil qabının arxasından çıxmışdı ki, içəndə bir addım belə yeriməyə heyi olmayan Cəfər birdən ayağa durub, ildırım surətilə evlərinə tərəf qaçdı. Mən hər şeyi anlamışdım. O, Mehrac nənədən qorxmuşdu.
...Səhər açıldı. Cəfər tində dayanmışdı. Acıqlı görünürdü. Ağız-burnu da əməlli başlı uçuqlamışdı. Təbii ki, ayıldığına görə gecə onu qorxudanın Mehrac nənə olduğunu bilirdi... Gün ərzində maraq dayirəmdə yalnız Mehrac nənəylə Cəfər vardı. Deyəsən, Cəfərin də "iş rejmi” dəyişmişdi. Artıq gecə hamı yatandan sonra gəlirdi "tinə”.
...saat 2-idi. Küçədə səs-küy vardı. Tez pəncərənin yanına qaçdım. Cəfər var gücü ilə zibil qabını itələyirdi. Çətinliklə də olsa, qabları gətirib düz Mehrac nənənin qapısının ağzına qoydu. Birini sağdan, birini soldan. Özü isə ortada dayanıb dedi: "Al, bayquş, bu da sənə zibilqabı.Eş nə qədər eşirsən. Bir də burdan ora yol niyə gedirsən? Az qalmışdım dəli olam dünən” Elə gülməli mənzərəydi ki. Cəfər aşa-aşa evlərinə tərəf getdi. Mənsə bir az gülüb yatdım.
...Səhər gec oyanmışdım yuxudan. Anamı çağırdım, yox idi. Pəncərədən baxdım ki, qonşular küçədədi. Mehrac nənə ölmüşdü. Zibil qabılar da qapısının ağzında idi. Hamı təəccüb içindəydi. Bu qabların bura necə gəlib çıxdığını başa düşə bilmirdilər...
Amma mən hər şeyi bilirdim... O gün çoxlu ağladım...

Öləm ki...

Narmin — Sun, 29 Aug 2010 10:12:26 GMT

Əsə
Indicə
Möhkəm bir külək
Ala məni
Kəndirin cəngindən
Çırpa ayağın altına
Ala bədbəxt şairin
Qələmini
Verə əlimə
Bədəninə yaz deyə
əmr edə
mənsə yerə dəyən başımın
ağrısından
cızam bədəninə
küləyin şəklini
Sonra udam
qan rəngli külək
rəsmini
güləm qanlı dişlərimlə
küləyə
kəndirə
Sonra da doyunca
Öləm,
Gözümü də qapatmadan
Öləm ki....

Uzaqlardan 3 məktub....

Narmin — Thu, 26 Aug 2010 10:18:55 GMT

Sənə uzaqlardan məktub yazıram. Salamlaşmağı unutdum :) salam. Necəsən? Yəqin canlı danışsaydıq sən də məndən soruşacaqdın necə olduğumu. Mən də sənə düşünmədən yaxşıyam deyəcəkdim. İndi düşünərək yazıram ona görə də nə cavab verəcəyimi bilmirəm.Əslində necəsən ən çətin sualdı. Nəysə, çox uzatdım :) İndi musiqiyə qulaq asıram. Uzaqdayam, uzaqdan sənə yazıram...Ağacın altında, otun üstündə oturmuşam.Yerim narahatdı amma. Estetika naminə otda oturmağı sevir insanlar. Ancaq həmişə şalvarlarına görə narahat olurlar. Bir az yorulmuşam. Gəl mənasız şeylərdən danışaq. Məsələn, indi yediyim "m&ms”-dən :) . qırmızılarını seçib yemişəm. Yaşılla qaraları qalıb, 2 dənə də sarısı.:) Mən də ədalətsizəm, rənglərə qarşı ədalətsizlik edirəm həmişə.Günorta dolma yeyirdim. Birdən qoyun yadıma düşdü. Qoyun öləndə görmüşəm. Gözləri açıq qalır. İnsanlar pişik kimidir. Ət yeyirlər. Heyvanları yeyirlər. Kaş dovşan olardım. Dovşanlar dünyanın ən xeyirxah, yaxşı canlılarıdır çünki. Vegeterian olur onlar. Pişiklər isə dovşan balalarını yeyir,insanlar dovşan balalarını yeyən pişikləri yemirlər. İnsanların da balaların heç kəs yemir. Dovşan əti daddı olur deyir əmim :( Burda bir daxma var. Uşaq vaxtı çəkdiyim ev şəklinə oxşayır. Bircə bacasından tüstü çıxmır. Həmişə qıpqırmızı gün də çəksəm, bacada tüstü çəkərdim.Bilmirəm niyə. Birazdan altında oturduğum ağacın budağına toyuqlar qonacaq.Hə, təəccüblənmə.Burda toyuqlar ağacda yatır :) Ayaqqabılarımı səhv geyinmişəm.Uşaqlar kimi.Əslində uşaqlar daha ağıllıdı. Bilirsən niyə? Ayaqqabılarını sən də tərs geyinsən bilərsən... Toyuqlar ağaca qonmamış,qalanın yanından bic-bic baxan pişik dovşan balasını yeməmiş,bir də ki, mən acmamış mənə məktub yaz. Axşama yenə ət yeyəcəyik deyəsən... Nə qədər ki, uzaqlardayam, mənə yaz....

***

Sənə uzaqlardan ikinci məktubumu yazıram.İndi hər şey fərqlidir. Nə mən ağacın altındayam, nə toyuqlar ağacın üstündə. Yağış yağır. Portret yaratmışam. Köhnə taxta pəncərədən yerə daş kimi çırpılan vəhşi yağışa baxıram. Tərpənmirəm, donmuşam.Şəkil kimiyəm.Dovşanın gizləndiyi yerdən pişiyin səsini eşidirəm. Yağış yağır, mən uzaqlardayam. Səndən də uzağam, dovşandan da. Nə ona nə sənə çatır əlim.Darıxıram, üşüyürəm. Fransanı düşünürəm indi. Parisdə olmağı arzulayıram. Bilirəm ki, bu il gedə bilməyəcəyəm Parisə. Bəlkə də heç caxt görə bilməyəcəyəm Temzanı.Ancaq indi uzaqdayam. Səndən də, Parisdən də evimizdən də uzaqda. Uzaqlardan məktub yazmaq gözəldi...Səhər açılmamış,yağış kəsməmiş, pişik dovşanı yeyib bitirməmiş sən də mənə məktub yaz... Nə istəsən yaz, amma yaz. Uzaqlarda, uzaqlardan məktub gözləmək də gözəldi. Sən də uzaqdasan, mən də... Mənə yaz....

***

Uzaqlardan yazılan 3-cü sonuncu məktubumu oxuyursan indi. Sübh tezdən yazıram bunu sənə.Otlar yaşdı, hava soyuqdu. Yayda üşümək gözəldi. Eyvandakı qoca qarı yağışın ritmini tutur qarışdırdığı şirinçay stəkanına çırparaq qaşığı.Yağışda pişik də yazıq görünür, dovşanımı yeyeən pişiyə acıyıram indi. Balaca bir taxta parçasını üstündə oturmuşam.Əynimi qalın geyinmişəm.Taunu oxuyurdum bayaq. O xəstə insanları düşünürəm. Yaralarını gətirirəm gözümün önünə. O həkimə də acıyıram... Uzaqlarda səhər gözəl açılır.Yağışdan sonra çıxacaq günəşi gözləyirəm.Göy qurşağı görmək arzusuyla uzaqlara baxıram... Həm də sənə sonuncu məktubumu yazıram... nə qədər ki, havadan barıt, müharibə iyi yox, yağış iyi gəlir mənə cavab yaz....

Qarğa, gəl qon....

Narmin — Thu, 26 Aug 2010 10:15:36 GMT

Əvvəlcə Əlinin palçıqda şappıldayan ayaq səsləri, sonra isə gur, ciyiltili səslə oxuduğu mahnı yağışın bu balaca kəndə hədiyyə etdiyi sükutu bir andaca pozdu. Əyninə boz, böyük pencək, qara yun jaket, tünd göy nazik şalvar qara rezin ayaqqabı geyinib küçədə veyil-veyil gəzən Əlini belə görməyə hamı öyrəşmişdi. Kənd camaatının gözünü yamanca qorxudan yağış, palçıq heç onun vecinə də deyildi. Eləcə oxuyur, yoldan keçənə sataşır, zarafat edir olmayan dişlərini bütün gün çöldə qoyurdu. Tətil ərəfəsi olduğu üçün Mələk nənənin böyük nəvəsi Elnur kəndə qonaq gəlmişdi. Onun fərqli görünüşü, çiyinlərinə düşən uzun hamar saçları, geyimi və həmişə özü ilə gəzdirdiyi gitarası Əli üçün əməllicə başlı əyləncə mövzusu idi. O həmişə Elnura "qara qarğa” deyə sataşsa da, Elnur cavab vemir, gülümsəyərək yoluna davam edirdi. Bu gün isə Elnur tək deyildi. Yanında şəhərdən gələn narmanazik, gözəl uzunsaçlı bir qız da vardı. Əli əvvəlcə buna məhəl qoymayıb adəti üzrə yenə də Elnura söz atdı. Üzünü çevirib getməyə hazırlaşırdı ki, gözləmədən bir səs eşitdi. Elnurun yanındakı gözəl qız acıqla Əliyə tərəf çevrildi, asta səslə dedi "tərbiyəsiz, hələ bir özünə bax nəyə oxşayırsan!” Söz, sözdən daha çox qızın baxışları Əlini yamanca silkələdi. Ayağını yerlə sürüyə-sürüyə küçənin tininə gəldi, balaca daşın üstündə oturub bu kənddə insandan daha çox olan qarğalara həvəssiz-həvəssiz daş atmağa başladı. ... Səhəri gün, Əli yuxudan olduqca gec oyanmışdı. Tənbəl-tənbəl qapıya yaxınlaşdı birdən nə düşündüsə dayanıb güzgüyə baxdı.Gah əlləri ilə cod saçını hamarladı, gah da mırıq dişlərinə baxdı. Əynini geyinib əl üzünü yudu. Tünd göy rəngli nazik şalvarını yun corablarının içinə saldığı üçün ətəkləri həmişə qırışmış olurdu. Əli aşağı əyilib şalvarın ətəyini əli ilə dartışdırıb hamarlamağa başladı. Sonra isə üst başının tozunu elə evdəcə çırpıb qara jaketini hamarladı. Pencəyini geyinib uzun qollarını səliqə ilə qatdaladı. Aerodroma bənzəyən papağını əlinə götürdü, nə fikirləşdisə yenidən çarpayının üstünə atdı. Bir də güzgüyə baxıb həyətə düşdü, rezin qaloşlarının palçığını daşa divara sürtüb zülümlə təmizlədi. Sonra təndirin yanındakı dəsmalı götürüb qaloşlarını parıldatdı. Əlini cibinə qoyub özündən razı-razı küçəyə tərəf yollandı. Elnurla Şəbnəm qapılarının ağzındakı taxta oturacaqda oturub söhbət edirdilər. Deyəsən Elnur Şəbnəmə gitarada nə isə göstərir, Şəbnəmsə elə hey gülürdü. Əli yavaş –yavaş onlara tərəf getdi. Olduqca məlahətli səslə salamlaşdı. Elnur gülümsəyərək ona salam verib onlarla oturmağı təklif etdi. Əli elə bunu gözləyirmiş kimi onların yanında əyləşdi. Şəbnəm dünəndən Əliyə qarşı hələ də hirsli olduğundan ona tərəf baxmırdı. Elnur ordan-burdan söhbətə başladı. Əslində onlarla söhbət etmək Əli üçün çətin idi. Nə qədər özünü mədəni göstərmək istəsə də bəzən yenə yersiz sözlər işlədir, arada yenə Elnura qara qarğa deyib qışqırmağı düşünürdü. Ancaq Şəbnəmin acıqlı baxışları və üzünün quruluşu onu silkələyir, mədəni olmağa məcbur edirdi. Elnur isə Əlinin bugünkü səliqəsindən hər şeyi başa düşmüş, Əlini çox istəməyə başlamışdı. Nəhayət onlar uzun çəkən söhbəti yavaş-yavaş yekunlaşdırırdılar. Ancaq Əli yaman fikirli görünürdü. Elnurun əlindəki gitaradan, Şəbnəmin gitaraya olan marağından Əli elə bilirdi ki, seçilmək, onlara bənzəməkçün mütləq onun da gitarası olmalıdı. Bu fikir əməlli başlı onun beyninə batmışdı. Artıq günortadan bir xeyli keçmişdi. Əli çox ac idi. Yenə həmişəki qayda ilə oxuya-oxuya evlərinə tərəf gəldi, qapını təpiklə açıb içəri keçdi. Həmişəki kimi qaloşları palçıq olmuşdu. Əlini yumadan süfrəyə oturub çörəyi parçaladı. Anasına tərəf burulub dedi. Mənə pul lazımdı şəhərə gedirəm, gitara alacam. Anası təəccübləndisə də Əliyə heç nə deyə bilmədi. Köhnə yaylığını açıb çoxdan bəri yığdığı pulu ona verdi. Artıq bir-neçə gün keçmişdi. Əli yenə hər səhər evdən səliqə ilə çıxırdı gitarası isə çiynindən əskik olmurdu. Hər gün Elnurgillə söhbətləşir, özünü tərbiyəli, mədəni göstərməyə çalışırdı. Yenə hərdən çaşır kobud sözlər işlədir sonra isə çətinliklə səhvini düzəldirdi. Artıq Şəbnəmin də Əliyə münasibəti fərqli görünürdü. Ancaq nədənsə hər dəfə onlarla söhbətləşəndən, görüşəndən sonra özünü əməlli başlı yorğun hiss edirdi. Bu günsə Əli yuxudan duran kimi kəndin baş tərəfindəki boş sahəyə gəlmişdi. Gitarasını yanındaki daşa söykəyib yerdə oturdu.. Fikirli-fikirli ondan bir az uzaqda yerə qonan qarğalara baxırdı. Arada heç kimin olmamasından istifadə edib qarğalara daş atıb halından məmnun şəkildə gülümsəyirdi. Bu an, uzaqdan Elnurun gəldiyini görüb qeyri ixtiyari var gücüylə QARĞAAAAAAAAAAA deyə bağırmışdı ki, gözü Şəbnəmə sataşdı.Çaşqın bir halda gitarasını götüdü, üzünü yerə qonan qarğalara tutub sözünə davam etdi: Qarğa, gəl qon gitaramın siminə......

Yağış,milçək,mən

Narmin — Tue, 17 Aug 2010 15:09:13 GMT

Dayanmadan yağan yağışın gecəyə geyindirdiyi don heç yaraşmırdı ona. Ölçüsü böyük, rəngi tünd... Bu uzun libas yerlə süründükcə, daşlara, otlara toxunduqca gələn səs məni eyvana çıxmağa məcbur etdi...
- Dəyiş paltarını!
- Niyə?
- Yaraşmır sənə. Görmürsən necə böyükdü əyninə? Yerlə sürünür, səsdən yata da bilmirəm. Külək də bir yandan. Nə olub axı sizə? Nədi bu?
- Təbiətin mənə hədiyyəsidi bu libas, çıxarmayacağam!
- Uff, özün bilərsən, heç olmasa səssiz ol bir az...-deyib otağa keçdim.
Şablonlaşan "Yaz yağışı” ifadəsi ki, heç bir xoş hiss yatmırdı məndə. Ancaq, etiraf edim ki, havadan gələn torpaq iyi məni eyvanın qapısını yavaş örtməyə vadar etdi. Bunu yağışa və gecəyə biruzə verməməyə çalışsam da otağımı bu torpaq iyli havayla soyutmaq xoşuma gəldi. Bir az əsəbi, bir az yuxulu, bir az yorğun halda çarpayıma uzanmışdım ki, qulağıma yeni bir səs də gəldi. Aha, bircə bu çatmırdı. Milçək... Vızıltısı qulağımdan beynimə ildırım sürəti ilə yayıldı zalımın. Deyinə-deyinə yenidən ayağa qalxdım.Qalxan kimi ilk işim stolun üstündən əlimə keçən kitabı götürüb milçəyə tərəf getmək oldu. Həmişəki kimi yüksək surətlə milçəyə yaxınlaşsam da, vurmağa ürəyim gəlmədi. Kitabı yerə atb, milçəyi qapı tərəfə qovmağa başladım. Olan-qalan enerjimi tükətdimsə də milçəyi otaqdan çıxarmağı bacarmadım ki, bacarmadım. Yenə də bir az yorğun, bir az əsəbi,bir az yuxulu şəkildə çarpayımda oturdum. Milçək isə mənimlə üzbəüz olan rəfə qonub dayandı.
Olduqca yorğun bir səslə
- Çıx get daaa. Yatmaq istəyirəm, geeet
- Getmirəm
- Necə yəni getmirəm,durum öldürüm, səni?
- İnsan ki, insan. Fikrin elə ziyan vurmaqda, öldürməkdə, dağıdıb tökməkdədi.
- Hə, bircə milçəkdən məsləhət almağım əskik idi. Xoşluqla çıx, get
- Dedim ki getməyəcəm! Niyə belə israrla qalmaq istəməyimin səbəbini soruşmursan? Niyə siz insanlar bizi görən kimi ilk işiniz əlinizə nəsə götürüb üstümüzə hücum çəkmək olur? Hətta xüsusi silahınız da var adını da qoymusunuz "milçək öldürən”. Belə qorxuluyuq sizinçün?
- Güldürmə məni.
- Yediyiniz çörəydən düşən qırıntının üstünə qonanda da öldürürsünüz,bir qurtum suyunuzu içəndə də. Niyə məni çıxarmağa çalışırsan otağından, niyə? Bu boyda otaqda mənə yer yoxdu? Mən ki çox balacayam...
- Balaca, qara və çirkinsən
- Elə sən də...
- Kəs səsini!!!
- Yaxşı. Səhər eyvanda yediyin çörəyin qırıntılarını götürməyə gəlmişdim. Yağış gücləndi, qayıda bilmirəm. Soyuqdu burda qalım bu gecə?
- Ufffffffff. Nə dəhşətli gecədi, İlahi. Yaxşı qal. Ancaq yerindən tərpənmə! Səsin də çıxmasın.
- Sağ ol,insan! Gəl razılaşaq. Mən vızıldamayım sən də deyinmə. İlk dəfədir ki, özündən zəyifə kömək edirsən. Heç olmasa deyinmə!
- Uff mənim günümə bax daaa... Milçəklə şərt kəsirəm...Belə də iş olar? Yuxu görürəm mən?
- Nərmin, yat!

Gəl yanıma, balaca

Narmin — Tue, 17 Aug 2010 15:06:08 GMT

Mən də sənin kimi gülə-gülə qaçırdım,
bu balaca parkda.
Hərdən yıxılıb dodaq da büzürdüm,
balaca qız...
eynən sənin kimi.
Mənim də anam bax beləcə
Arxanca qaçırdı,
yıxılmayım deyə.
Əlindəki gəlincikdən mənim də vardı, körpə
Saçlarını yolardım onun eynən sənin kimi...
Hə, balaca sənin kimi ağlağandım,
İnadkardım
Bax, o qıza baxdığın kimi,
mən də baxardım uzunsaç qızlara
tez böyümək istərdim, tez...
Ancaq indi...
Bu parkda gülə-gülə qaçmaq,
Hərdən də yıxılıb dodaq büzmək
Şansım yoxdu.
Böyümüşəm artıq, körpə.
Məhdudlaşıb, mənasızlaşmışam
Daha gəlinciyim də yoxdu.
Olsa da canlı olacaq, incidə bilməyəcəm.
Saclarından tutub, sənin kimi yerlə sürüyə bilməyəcəm
Ancaq sığallaya biləcəm canlı gəlinciyimi.
Artıq sənin kimi ağlaya da bilmirəm, körpə
İndi göz yaşlarım çox duzludu
Göynədir yanağımı
Çarəsizlikdən dişlədiyim dodağımı
Saçlarımsa qısadır
Sənin baxıb həsəd aparmayacağın qədər qısa,
Gəl yanıma, balaca...

Qurbağa

Narmin — Tue, 17 Aug 2010 14:59:46 GMT

Balaca qız bir xeyli oturduğum skamyanın ətrafında fırlandı. Gözəl, qara gözləri ilə kənardan dayanıb mənə tamaşa edirdi. Sonra nə fikirləşdisə skamyaya yaxınlaşdı. Balaca,toppuş əlləri ilə dəmirdən yapışıb bir neçə dəfə yuxarı çıxmağa cəhd elədisə də alınmadı.Bu səhnə mənə maraqlı gəldiyi üçün ona kömək etmirdim.Bunu görən balaca acıqlı şəkildə mənə baxıb dilləndi.
-Çöməy eyə dəə.yə baxıysan?
Gülə-gülə toppuş qızı skamyada otuzdurdum.Balaca ayaqlarının yelləyə-yelləyə əllərini dizinin üstünə qoyub söhbətə başladı.
-Adın yədi?
-Nərmin
-Yəmin?
-Hə
-Mənim adım Məyəkdi
-Mələk?
-Hə, Məyək.
-Qəşəng adın var.
-Biliyəm
-Neçə yaşın var məyək?
-Məyək yox eee mə-yək. sabax 4 yasim oyub
-Həə qəşəng də qızsan.
-Sənin pamadan vaaay?
-Yoxdu,Mələk
-Maman almıyıb?
-Yox almayıb.
-Həyə böyüməmişəən? Amma mənim mamam ayacaq mənə pamada.Qılmızı yak da ayacaq.
-Şeir bilirsən,Mələk?
-Yox,biymiyəm.
-Bəs mahnı?
-Mahnı biliyəm.Aycünün məxəbbətə xə, xəyanətə zox maxnısını.
-Bəs kukla mahnısını bilirsən?
-Zooooox. Zəxləm cedir ondan.çeçidən də, xoluzdan da zəxləm cedir.Qılmızıpapaxdan da.Eeee səndən də xosum cəlmədii
-Mənim də səndən.
-niyə?
-Bütün bəbələr kuklanı, keçini, qırmızıpapağı bilir. Amma sən yox.
Dodaqlarını aşağı sallayıb gözlərini süzdürə-süzdürə çətinliklə skamyadan düşüb balaca qırmızı donunu hamarladı.
-Dovşana oxşuyursan ee Mələk
-Şən də qulbağaya- deyib forslu-foslu uzunsaç qızlar tərəfə getdi...

Axmaq alim....

Narmin — Tue, 17 Aug 2010 14:44:28 GMT

…79 gün qalmışdı təxris olunmağıma. Yəqin əsgəri xidmətdə olanlar bilir bu son günlərin dadını. Həmişəki kimi, tibb məntəqəsində uzanıb, mürgü döyürdüm dəmir çarpayımda. Qulluq elədiyim hərbi hissə,balaca bir tank batalyonuydu. Daimi tibb xidməti rəisi olmadığına görə,hospitaldan ezamiyyətə həkim göndərilirdi. Onların da əksəriyyəti feldşer olurdu. Ona görə də,ali təhsilimə görə əsas həkim kimi məni tanıyırdılar. Hörmətim də ki,öz yerində. Tibb məntəqəsinin bütün kağız-kuğuz işləri də mənə baxırdı. Axır vaxtlar da lap kölkəlmişdim. Ürəyim istəyəni bişirib yeyir,kefim istiyən vaxt yatıb dururdum. Əsgərlərlə elə yaxın ünsiyyət qurmazdım. Hamısı 18-19 yaşlı coluq-cocuqlarıydı. Öz yaşıdım olan,qərargahın yazarı İbrahimlə dostluq eləyirdim ancaq. Çox vaxt qərargahda rəislərdən kimsə olmayan kimi,gedib otururdum kompyuterin qabağında, oyun oynayırdım. Təzə bir məşğuliyyət də tapmışdım. Telefonla daxil olduğum wap çatlar əməlli-başlı vaxt öldürürdü.
Yenə də çatda eşələndiyim vaxt, İbrahim "vızov” atdi. Demək qərargah boş idi, kompyuterdə oynamaq olardı. Tənbəl-tənbəl durdum yollandım ağ evə (bina hər ayın əvvəli də,axırı da əhəngləndiyi üçün (əsas odur ki,əsgər boş durmasın) yay da,qış da ağ-appaq olardı). İçəri girəndə, otdel-kadr Davud müəllimi (yaşlı kapitanıydı. Əsgərlər arasında hörməti çox yaxşıydı,ona görə heç kim ona rəsmi müraciət eləmirdi), İbrahimi və bir küncə sıxılıb sakit-sakit baxan gənc əsgəri gördüm. İbrahim başını yazdığı kağızdan qaldırmadan:
- Həkim, ”zyoman” gəlib,qarşıla.
- Gəlib-gəlib da... Mən gələndə məni qarşılıyan olmuşdu?
Davud müəllim:
- Yekə-yekə danışma. Sən gələndə 24 yaşın varıydı. Get tanış elə çastın həyətiynən onu. Sənə tapşırıram yerlini.
İbrahim yenə də həmin vəziyyətdə:
- Adam olmadın da sən, həkim...
- Bir bu qalmışdı ki, yanıma "molodoy” salıb, bələdçilik , daydaylıq edim. Zəhləm gedir belə işlərdən. Özüdə belə əsgərə.
Anasını itirmiş quzu kimi,gözünü döyüb mənə baxırdı. Orta boylu, ağbəniz, dolu oğlanıydı. Qəşəng demək olardı. Ama sözün düzü, mənim kişilərə deyilən " qəşəng” , "göyçək” sözlərindən heç xoşum gəlmirdi. Bilmirəm bu təbiətimdəki kobudluqdan irəli gəlirdi, yoxsa ki, özümün də elə yaraşıqlı olmamağımdan. Ama əsgərin maraqlı gözləri varıydı. Mavi, bir az da nəmli. Kölgə kimi zəif bir qüssə varıydı bəbəklərində. "Körpə anasından ötrü darıxır” deyə beynimdən keçirtdim.
- Adın nədi?
- Orxan Abbasov.
- Orxanı yadından çıxart. Abbasov,bax bura ayaqyoludu. Ordan içəri isə tanklar və maşınlar saxlanılan boksdu. Vaxtı çatanda, gedib görərsən oranı da. O aralıda yerləşən isə, yeməkxanadı.
- Sənin adın nədir bəs?
- Dedim axı ki, adı yadından çıxart. Burda hamının bir adı var. Əsgər. Əsgər Abbasov, Əsgər Əliyev, Əsgər Vəliyev. Mənə isə Həkim desən də olar.
- Həkim,burda tualetin unitazları necədi? Aziatskidi yoxsa....?
Dəli gülmək məni tutdu.
- Yox, turetskiy unitazlardı. Nəysə...
Təəcüblə gülümsəyib, üzümə baxdı:
- Yaman dedin amma...
- Düş dalıma. Bura əsgər kazarmasıdı. O aşağıdakı yer,ərzaq ambarıdı. Bura isə tibb məntəqəsi. İndi gəl gedək içəri,sənin tibbi kartanı hazırlıyım.
İçəri girdik.
- Amma tibb məntəqəsi üçün çox bərbad yerdi.
- Hmm. Özəl klinika gözləyirdin sən?
- Biz deyəsən yerliyik,hə?
- Hə. Eyni şəhərdənik. Sən hansı tərəfində olursan?
Birdən fikrə getdi. Gözləri yol çəkdi. Sonra qəfildən də diksindi. Yaşadığı küçənin adını çəkdi. Bizdən çox uzağıydılar. Amma yaşadığı küçənin adını deyəndə, niyə belə fikrə getdiyini, yenə də darıxmağıyla əlaqələndirdim.
- Həkim,sizdə mobil telefon var?
Elə yazıq-yazıq soruşdu ki, lap ürəyim ağrıdı.
- Hə, var. Danışmaq istəyirsən?
- Aha. 1-2 kəlimə danışardım evdəkilərlə.
- Götür zəng elə. Amma burda, içəridə danış, heç kim görməsin. Mənə heç nə deməzlər ancaq səni incidərlər. "Molodoy”san hələ, "qırxın” çıxmayıb.
Telefonu ona verib,özüm də bir siqaret yandırıb, çıxdım çölə. Qoy rahat danışsın. Qapının ağzından eşidilirdi içəridə bütün danışılanlar. Aha... anasıyla danışır. Səsi titrəyir. Zavallı. Sən ona hər şeyin yaxşi olduğunu yüz dəfə denən. O sənin səsinin titrəyişindən,gündə neçə dəfə onu yada salıb köks ötürdüyünü də bilir. Səninlə bərabər yatır,durur,yeyir,asvalt meydançada səninlə bərabər addımlayır.Analar belədi dostum...
Sağollaşdı. İndi kiminle danışır? Pahooo... Qara qızın dərdi var imiş ki. Bir dənə də gözü yaşlı Leylasi var ki, bunun. Bəlkə də heç gözü yaşli da deyil. Əli-qolu açılıb indi, yeni-yeni proyektlər fikirləşir öz-özünə.
İbrahim gəldi:
- Nədi ala? Özünü günə verirsən?
- Yoox. Təzəgələn içəridə telefonla danışır.
- Nə telefon ala? "Molodoyları” yığırlar. Ona denən getsin ştabın həyətinə.
Qapıni taqqıldatdım:
- Abbasov,yekunlaşdır. Səni çağırırlar.
- Həkim, çox sag ol. Danişa bildim.
- Davay,qaç qərargahın həyətinə sizi çağırırlar ora. Tez ol.
- Oldu,mən getdim. Yenə də sağ olun həkim...
İbrahim arxasinca baxa-baxa:
- Yaman qəribə uşaqdı sənin bu yerlin.
- Ağzında uşaq deyirsən da...
- Bir az da deyəsən.... o məsələ, hə? -əliylə başını göstərdi.
- Nə bilim ee səndə. Xarabada ağıllı-başlı adam var ki?
- Amma çox imkanlıdır deyilənə görə.Əsgərliyə də öz istəyiylə gəlib. Ailəsində nəsə problem olub.
- Bizim adətimizdi da. Sevgilisiylə dalaşan qaçır əsgərliyə. Arvadıyla , ata-anasıyla küsülü olan da gedir gizir olur.
İbrahim möhkəmdən qəh-qəhə çəkdi:
- Ay sənin kefin olsun həkim. Adam olmadın da sən. Çayın var?
- Hə. Keç qoy peçin üstünə. Mən də bunu çəkim gəlirəm.
Beləcə günlərimiz yavaş-yavaş öz axarı ilə gedirdi. Hərbi xidmət,daha doğrusu hal-hazırda mənim çəkdiyim hərbi xidmət,sanki ulu babalarımız olan ibtidai insanların həyat tərzini səhnəcikdə canlandırırıqmış kimi bir şey idi. Normal cəmiyyətdən fərqli olaraq, burda ağıllı-nadan,pullu-pulsuz qütblər yox idi. Güclü və gücsüz,daha dəqiq desək fiziki güclü və fiziki gücsüz qütblər var idi. Bu hamımızın bildiyi cəngəllik qanunları idi. Təbii ki, burda ağıl da, pul da artıq ikinci dərəcəyə keçirdi gücün qarşısında. Ulu babalardan,heyvanlardan fərqli olaraq bizim hərəkətverici qüvvəmiz daxili, anadangəlmə instinktlərimiz yox, yuxarıdan verilən əmirlər idi. Bu əmrlər isə hansısa komandirin həyətində odun doğramaqdan tutmuş, işləməyən nasaz "Ural”i 600-700 metr məsafəyə qədər itələmək olurdu. Amma bəzən olurdu ki,bu ibtidai insan sürüsü arasından 1-2 dənə ağıllı da çıxırdı
Adi, şablon, ardı-arası kəsilməyən,qurtarmaq bilməyən mənasız günlər. Çox dar, məhdud maraq dairəmdə gənc əsgər Abbasovdan başqa heç bir yenilik yox idi. O da hər gün, günaşiri gəlir,məndən iki nömrəyə zəng edirdi. Biri anası,biri də sevgilisi. Maraqlıydı ki, niyəsə telefonda həmişə anasının nömrəsi qalırdı. Yəqin ehtiyyat edirdi ki,kimsə qara gözlü (bəlkə də göy,ya da yaşıl.Allah bilir...) sevgilisinin nömrəsinə zəng edər.
Getdikcə özümə yaxın bilməyə başlamışdım bu uşağı. Ən başlıcası saf, təmiz uşaqi idi. Dəyişkən xasiyyəti varıydı. Gah gözlərinin içinə kimi gülər, gah da zəhrimar yağırdi üzündən. Bir də görürdün ki, bu dəqiqə ağlayacaq kimi,dolub gəzir. Bütün bu vəziyyət də telefonla danışığından asılı olurdu. Son günlər sevgilisi ilə yaman kefsiz,narahat danışırdı. Deyəsən....
Dostum,hər qızda olan deyil ki, o qeyrət,18 ay gözləsin söz verdiyi adamı. Birinci deyilsən,sonuncu da olmayacaqsan yəqin.
...Bu da son. Axır ki, çıxardıq o paltarı, soyunduq atdıq bir qırağa, hərbi biletləri alıb, bir-birimizə mütləq zəng edəcəyimizi, hətta imkan olarsa gəlib görüşəcəyimizi söz verib sağollaşırdıq. Amma dünyada, tələsik verilən bütün sözlər kimi bunlar da yalanıydı hamısı.
Abbasovla xüsusi görüşdüm. Lap kövrəlmişdi. Elə bil ki, telefonla bərabər onun əzizlərini də özümlə aparırdım.
- Darıxma, Orxan. Gözünü açıb yumunca, bir də görəcəksən ki, qurtarıb hər şey, artıq evdəsən.
Nəmli gözlərini üzümə zillədi:
- Darıxıram həkim, elə bir şey də qalmiyib amma . Lap az qalib qurtarmağa...
Təəccüblə baxdım. Amma heç nə demədim. Uşaqdı da, qəribsəyib yəqin. Axi, burda onun yerlisi tək mən idim.

*****
...Artıq 3 aydan çox olardı gəldiyim. Təyinatım üzrə,düzəlmişdim xəstəxanalardan birinə işə. Soyuducunun buzxanasna qoyub getdiyim, baş beynimin "sevgi” adlı hissəsini çıxarıb taxmışdım yerinə. Elə səlist, rəvan işləyirdi ki,elə bil 1 il buzxanada qalan bu deyilmiş. Nəticəsini də görürdüm. 1 həftə olardı ki, təzə biriylə tanış olmuşdum. Hər şeyi yaxşıydı: sir-sifəti, geyim-keçimi. Amma tanışlarımdan birinin dediyi kimi, bütün qadınlarda olduğu kimi bunda da şəkillə ağıl tərs mütənasibiydi. İllah da ki, çox danışmağı olmayaydı. Onunla keçirdiyim 60 dəqiqənin 40 dəqiqəsi dialoqa sərf olunurdusa,bu dialoqun da 35 dəqiqəsini o danışırdı. Qalan 5 dəqiqə isə, mənim "hə” "yox” "bəlkə də” "bilmirəm” sözlərimə gedirdi.
Yenə də oturmuşduq Kür sahilindəki kafelərdən birində. Həmişəki kimi başlamışdı yenə də,öz bəxtindən ,həyatından ağız dolusu gileylənməyə. Qulağım onda olsa da, gözlərim Kürdə avar çəkən idmançıların yanındaydı. Sevirdim mən bu idmanı. Gözəl mənzərəni arabir Sevdanın sözləri, korlayırdı.
-...... qurban sənə,mən demirəm ee hər gün axtar məni, bir yerdə olaq. Amma daha belə yox da. Bax, bu gün mənə neçə sms yazmısan? Cəmi 3-cə dənə. Onlar da hamısı mənim yazdıqlarıma cavab. Axı məni də başa düş,mən də insanam. Sevgiyə ehtiyacım var. Sevdiyim kimi,sevilmək də istəyirəm.
- ( ...ilahi,kaş mən də bunun kimi beləcə asan sevə biləydim. Kaş mən də hisslərimi belə asanca idarə edə biləydim...)
- Niyə susursan,hə? Çünki, söz tapmırsan. Çünki, mən haqlıyam.
- Bilirsən nə istəyirəm Seva?
Gözlərinə işıq gəldi:
- Nə,qurban sənə?
- Sade’ye qulaq asa-asa gecə ,qaranlıqda qayıq sürmək.
- Cəhənnəm olsun sənin qayığın da, Sade’n də. Zövqszün biri. Mənə deyən lazımdı ki,ay ağılsız,sən başını niyə xarab edirsən ee bununla? Söz təəsir edəndi buna? Sevən sənin kimi olmaz eee... Orxanı tanıyırdın? Bizimlə bir sinifdə oxuyurdu. 6-ci sinifdən bir qız istəyirdi,Leyla adında.
- Kiiim...?
- Orxan. Tanıdın? Atasını Rusiyada öldürmüşdülər çoxdan. Amma dayıları imkanlıydılar. Belə yaraşıqlı,göygöz oğlan idi. Hə,onu deyirdim axı. 6-cı sinifdə oxuyanda,başqa sinfdən bir qız istəyirdi. 4 il süründü ee onun arxasiyca. Axırda raziliğını aldı qızın. Məktəbi qurtarandan sonra nişanlanmaq istəyirdilər. Ata-anası da razıydı qızın. Kim razi olmazdı eee. Tem bolee imkanlı,qəşəng,ağıllı,tərbiyəli oğlanıydı. Amma gör nooldu sən Allah. Son zəngimizdən heç 5 ay keçməmişdi. Qızgil,ailəvi Qəbələdən gəlirdilər,yolda qəza etdilər. Hamısı öldü. Orxan əsgərlikdə idi onda. Dəhşət! İndi də yadıma düşəndə tüklərim biz-biz durur. Allah heç kimə göstərməsin o müsibəti.
- Soyadı nə idi o Orxan dediyinin?
- Dəqiq bilmirəm...amma deyesən Abbasovuydu ya da Abdullayev. Məncə Abbasov olmalıydı. Tanıyırsan?
Siqaretin tüstüsü boğazımda qaldi.
- Yoox. Elə-belə soruşdum da.
- Həə. Onu danışırdım axı, Orxanı. Xəbəri eşidib gecə yarsı gedib tualetə asıb özünü əsgərlikdəcə. Gözünü niyə elə bərəldirsən? Sevən elə olar baaax. Yoxsa sən... Heç bilirsən ad günüm nə vaxtdı sən Allah? Hardan biləcəksən? Amma Sade’nin ad günü yox ee,nə bilim nə gününü də soruşsam,əzbər deyəcəksən. Bütün günü gözüm qalır telefonda ki,bu dəqiqə......
Artıq Sevdanın nə dediyini eşidə bilmirdim. Beynimdə her şey qarışmışdı. Olmaz axi belə şey. Heç cür inana bilmirdim. Boğulurdum içimdəki hisslərin ağırlığından. Beynimdən paltarlı-paltarlı suya atılıb dəli kimi üzmək keçirdi. Bir də, "insan gözü, yer üzərindəki optik cihazların ən mükəmməlidir” deyən alimi tapib,ona axmaq olduğunu demək...