Saat 4-un yarisidir.Yuxusuzluqla vuruşuram neçə saatdır. Bacara bilmirəm ki,bilmirəm.Bir Atalar məsəli yadıma düşdü.”Kasıbı aclıq basanda,bit də basar”. Düzdür indi məni nə aclıq basıb,nə də bit.Ancaq darıxmağın üstünə yuxusuzluq gələndə dəhştli bir şey alınır.Nə isə...

 Hər gün yuxudan duranda gün ərzində nə edəcəyimi düşünürəm.Daha doğrusu çoxdandı düşünmürəm.Çünki,ehtiyac olmur.Artiq monoton həyat keçirirəm.Səbirsizliklə rayonumuza,insanları,özü isti,söhbətləri,torpağı duzlu Kürdəmirə gedəcəyim günü gözləyirəm.Kurdəmir yayda o qədər isti olur ki,dostlarım mənə zarafatla Nərmin "Soyuqhəsrət” deyirdilər.İndi istisinə də həsrətəm Kurdəmirin.Elə darixmağımın da əsas səbəbi budur.Ümumiyyətlə bu hiss mənə cox yaxın olub bu 2 ayda. O qədər yaxın ki...

  Ancaq indi darıxmağım bi az başqadır.Həmişəkindən fərqli olaraq indi valideyinlərim üçün yox, evimiz üçün parka bənzəyən balaca həyətimizçün darıxiram. İndi gözlərimi yumub xəyalən gedəcəyəm evimizə...

  ...Qəzet oxyuyan atam,televizora baxan anam.Daha dəqiq desəm özləri evimizdə,fikirləri bizdə olan valideyinlərim. Səssizlik...

  Hər şey olduğu kimi qalıb evimizdə bircə yenilik səssizlik və boşluqdur ki,onuda mən yaratmışam məncə.Çünki evimizin ən səsli-küylü sakini mən idim.Gələndə səs-küyümü də gətirdim özümlə ancaq burda heç lazım deyil mənə.Çünki,nə nazımı çəkən atam,nə də ki,özü demiş saçlarını ağatrtdığım anam yanımda deyil.Nə isə...

  Pioninam sataşdı gözümə.Burnumun ucu ,daha doğrusu barmaqlarımın ucu göynəyir pioninamın dillərindən ötrü.Heç vaxt sevmədiyim "qamma”nı da çalmağa razıyam bu dəqiqə.Təki toxuna bilim notlara.Birdə ki,bura gələndən az-az yazıram.Yəqin ilham pərilərim də rayonda qalıb.Bir şeyi etiraf edim.Yazmaqdan qorxuram bir az.Kimə göstərsəm janrın yoxdur deyir,yazmaqçün tezdir deyir,azdır deyir.Ancaq mən biçarə başa sala bilmirəm ki,yazmağa məcbur olduğumçün yox,yazmaq istədiyimçün yaziram.Rasim Qaracanın sevdiyim bir sözü var.”Mürəkkəbim qurtardı,havam çatmir”Məndə də bir növ belədir.Bir də ki, Sədi deyib ki ”Zehni əmək insanı hər cür kədərdən uzaqlaşdırır”. Kədər məndən gen gəzsə nə olar ki? Umumiyyətlə yazılarımı heç bir iradsız bəyənən bir nəfər var.O da ki,atamdır.Çünki, heç vaxt oxumayıb.Bir dəfə bir neçəsini mən oxumuşdum onun üçün.Onda da xəbərlərə baxırdı fikri məndə deyildi.Ancaq axırda dedi ki,əladır! Ona görə də atamı özümə stimul seçmişəm.Onu düşünəndə ürəklənirəm bir az.Hər halda bir nəfəri də olsa ram etmək heç də asan iş deyil.

  Belə,gecədən fərqli olaraq yazımı başa vururam yavaş-yavaş.Ona görə yox ki,daha yaza bilmirəm.Ona görə ki, ,uzun- uzadı yazıb oxucularımı(bir az da səmimi olsam özümü)yormaq istəmirəm.Məşhur Fransız alimi Dekart demişkən ”Düşünürəm,deməli, varam” Əsas da budur